بچه که بودم چه قدر دانای کل بودم. هیچکس اندازه ام
نمی فهمید. این قدر فراتر بودم از دیگران که خوب می چشیدم عذاب تنهایی را.
بزرگ که می شوی احمق می شوی. من سال به سال احمق می
شوم. این سبقت دیگرانِ لعنتی عاصی ام می کند. حسادتم به جنونم میکشد.
کاش احمق نمیشدم که حسودی ام نمی شد که دیوانه نمی
شدم.
